Sex

Met sex is het raar gesteld.

Ik ben opgegroeid in een tijd waarin vrouwen langzamerhand het heft in eigen hand namen. Het paspoort van mijn moeder vermeldde onder beroep nog: Huisvrouw. Dat was, voor die generatie, volstrekt normaal. Vrouwen die werkten waren, grosso modo, verzuurd en dus ongetrouwd.

Je had van die typsiche vrouwenberoepen. De verpleging, natuurlijk — zo van, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Of het onderwijs.

In het huidige tijdsgewricht zie je veel vrouwen bij de rechterlijke macht. Soms lijkt het wel of ze met z’n allen de faculteit der rechtsgeleerdheid hebben bezocht. Heus niet omdat deze sector zo progressief is, in tegendeel, het is één van de laatste bolwerken waar status bekrachtigd wordt met belachelijke slabbertjes. Befjes, heten die dingen geloof ik. Zou het woord toch enige verwantschap hebben met ‘beffen’? Moet wel.

De Dolle Mina’s heb ik ook meegemaakt. Als man heb ik me een hele tijd inferieur gevoeld. Wij waren, op de keper beschouwd, volsterkt overbodig daar er in den lande genoeg spermabanken waren.

Vrouwen heb ik eigenlijk nooit begrepen, net als sex.

Zo herinner ik mij een vakantie in Londen waar mijn toenmalige lief afgesproken had met de voorlichter van de Unie van Waterschappen. Hij was, wellicht is, de partner van de hoofdredactrice van het feministische maandblad Opzij — voortgekomen uit de vrouwenbeweging die met koeienletters ‘Baas in eigen buik’ op hun lijf schreef. Deze dame, deze hoofdredactrice, zit al onheugelijke tijden op haar elitarite zetel; in mijn ogen al een teken dat doodordinaire macht, een typisch ‘mannelijke’ eigenschap, de hoofdrol vervult.

Goed, de partner van deze feministe avant la lettre, moest in het geniep met mijn lief afspreken, daar in Londen. Hij mocht eigenlijk niet — van haar. Van haar!

Vrouwen hebben, zoveel jaren na Dolle Mina, in die echte maatschappij helaas weinig bereikt. Voor zover ik zie hebben zij zich in ijltempo aan de ongeschreven wetten van de heren aangepast. Die heren dragen al decennia lang een pijl om hun nek die naar hun zorgvuldig opgeborgen geslacht wijst. De maatkostuums zijn verder het liefst donker, nietszeggend van kleur: blauw of zwart. Ambtenaren mogen ook bruin. En sinds de fladderige Pim Fortuyn ten tonele is verschenen, zijn die doodsaaie krijtstrepen weer helemaal mode.

De kleren maken de keizer. En niet omgekeerd.

De vrouwen hebben dat parool overgenomen. En zijn, met mantelpak en al, opgenomen in de brei van moderne onkunde: de managers, de sales representatives, de marketing-guru’s.

Ieder tijdperk heeft zo z’n fata morgana’s.

Wat heeft dit met sex te maken? Wel, veel. Sex is, voornamelijk door toedoen van de pil, op de toonbank van consumeerbare lekkernijen gekomen. Naast de tom poes, de TomTom of push-up bh. Dingen die je kan kopen, op het moment dat jij daar zin in hebt.

Daarmee houden we ons zelf ook voor de gek. Maar dat is mensen eigen. Door het bewustzijn denken wij vrijmoedig dat we de natuur ontstegen zijn. Dat zal, gelukkig maar, nooit lukken. Nog steeds is één van de grootste complimenten, en wellicht in dit geval typering, voor een vrouw dat zij ‘mooi’ is. Mooi-zijn is voor mannen van ondergeschikt belang, zij dienen eerder sterk, stoer, succesvol en betrouwbaar zijn.

We leven veel dichter tegen onze genen dan goed is voor ons zelf-bewustzijn. Sexualiteit heeft daardoor bizarre trekjes ontwikkeld. Wanneer ik in de zomer achter een jonge vrouw fiets, puilt de gebruiksaanwijzing bij wijze van spreken uit haar broek met een veel te lage taillelijn. Eén en ander gelardeerd met een boven de rand uitstekende string en, o zo onschuldige vlindertjes, net boven de bilnaad.

Sla ik dan thuis de krant open, lees ik over de het nieuwste islamitische zwempak, de zogeheten boerkini. Een, letterlijk en figuurlijk, allesverhullend kledingstuk dat de lusten eerder smoort dan oproept. Toch heeft het woord een lichtelijk sexueel tintje: het is een samenvoeging van de Afghaanse boerka en de bikini, de minuscule lapjes stof die de erogene zones van vrouwen bedekken, en daardoor juist spannend maken. De Australische ontwerpster van de boerkini moet verrekte veel naar de smurfen hebben gekenen, want een vrouw in een boerkini is een smurf. Tegen een hoge prijs, want het zwempak kost een slordige paar honder euro.

Vroeger werd ik opgewonden van het oerdegelijke, oer-Hollandse Ten Cate-ondergoed. Dat is zo slecht nog niet.