Vandaag stormt het weer. Mijn moeder kreeg last van haar likdoorn als het flink waaide. Goed dat ik dat ding jaren geleden heb weg laten halen, anders had ik zowat elke dag pijn gehad. Bovendien, als toetje: ik woon aan de kust, waar het altijd twee beaufort harder waait dan in het binnenland — waar mijn moeder huisde.
Geen last van een likdoorn. Toch maakt de wind me erg onrustig. Het geklapper van de bomen, het huilen en gieren in spleten, verplaats zich naar binnen waar de herfst allang is binnengevallen. Mijn bladeren dwarrelen onstuimig.
Het is verleidelijk om die eeuwige storm te verklaren met het opwarmen van de aarde. Iedereen maakt iedereen wijs dat de seizoenen van karakter veranderd zijn; de laatste winter met solide natuurijs hebben kinderen onder de 10 nooit meegemaakt. En: sommige broedvogels komen te laat in Nederland om hier met succes hun kroost op te laten groeien. De noodzakelijke rupsen zijn pakweg twee weken eerder dan normaliter van stal gegaan. Met als gevolg: voedselarmoede.
Wellicht moeten deze vogels zo slim zijn eerder uit het warme zuiden, hun overwinterplaats, terug te komen. Alleen, een bittere constatering: ze kunnen domweg niet sneller vliegen.
Ik weet te weinig van klimaat om gemakkelijke conclusies aan te hangen. Alleen die storm…
