‘Fistfull of Love’ is een controversieel nummer. Hemels gezongen door Anthony and The Johnsons, maar met een tekst als een slangenkuil. Men beweert wel, speciaal in de States, dat het over huiselijk geweld gaat. Een zéér speciale vorm van huiselijk geweld. Ze schrijven daar dan: ‘Domestic Abuse’, met de hoofdletters zoals hier gerapporteerd.
De ‘fist’ zou slaan op een uiting van liefde die alleen met ’slaan’ getoond kan worden.
Op YouTube zijn meerdere versies van dit nummer te vinden. Eén laat scènes zien uit een televisieserie waar ik niet meer dan flarden van heb bekeken. Juist door mijn onwetendheid dacht ik in eerste instantie dat het om ‘Grey’s Anatomy’ ging, maar dat is een andere ziekenhuisserie. Het programma in kwestie is House M.D. De video op YouTube toont, op de muziek van Anthony and The Johnsons, de broeierige, homo-erotische, relatie tussen de briljante, misantropische arts dr. Gregory House en dr. James Wilson.
En ja, House zwaait regelmatig met zijn vuist. Slaat Wilson een keer tegen de vloer, en verwondt zichzelf in zijn desolate isolement.
Toen ik de beelden voor de eerste keer zag, had ik absoluut niet de associatie met geweldadige liefde. Eerder voelde ik het onvermogen om liefde vorm te geven; de meer overdrachtelijke versie van het lied. Daarnaast begon het filmpje me na anderhalve minuut te vervelen. Alle beelden, flashy gemonteerd, zijn op den duur een herhaling van zetten. De gimmick van House, gespeeld door de Britse acteur Hugh Laurie, in de serie één van zijn handelskenmerken, lijkt een versleten trucje.
Het meeslepende lied leent zich uitstekend voor beeld. Het prikkelt de visuele fantasie. Ik dacht terug aan de tijd dat ik me had aangemeld voor de Filmacademie in Amsterdam. Spijtig genoeg kwam ik niet door het toelatingsexamen. Vond ik toen. Nu heeft het beeld me weliswaar nooit geheel verlaten, alleen, hij is geen graadmeter meer.
Bovendien ben ik één van de weinige personen die geen videocamera heb. Alleen met mijn mobiele telefoon zou ik een bescheiden filmpje kunnen opnemen, maar gelet op de kwaliteit begin ik daar niet aan.
Toch zou ik met hetzelfde materiaal, scènes uit de ziekenhuisserie House M.D., een andere video hebben gemaakt. Beelden moeten niet dwingend zijn, zeker niet als zij dienend zijn aan muziek. Elk shot zou ik veel langer vasthouden, om de leegte en eenzaamheid van onbegrepen liefde te laten groeien in de ruimte.
I was lying in my bed last night staring
At a ceiling full of stars
When it suddenly hit me
I just have to let you know how I feel
We live together in a photograph of time
I look into your eyes
And the seas open up to me
I tell you I love you
And I always will
And I know you can’t tell me
I know you can’t tell me
So I’m left to pick up
The hints, the little symbols of your devotion
So I’m left to pick up
The hints, the little symbols of your devotion
And I feel your fists
And I know it’s out of love
And I feel the whip
And I know it’s out of love
And I feel your burning eyes burning holes
Straight through my heart
It’s out of love
It’s out of love
I accept and I collect upon my body
The memories of your devotion
I accept and I collect upon by body
The memories of your devotion
And I feel your fists
And I know it’s out of love
And I feel the whip
And I know it’s out of love
And I feel your burning eyes burning holes
Straight through my heart
It’s out of love, ooh hoo
It’s out of love
Give me a little bit serious love
Give me a little full love
Be full of love
Fists, fists, fists full of love…
