Onder ontwikkelaars, met name op het web, is dat een bekend adagium: keep it simple stupid. KISS dus.
Neem bijvoorbeeld de zoekmachine Google. Onder een eenvoudige afbeelding, het veelkleurige woord Google zelf, een tekstvak en twee knoppen. Geen fratsen, super eenvoudig.
Dat betekent nog niet, of beter gezegd: allesbehalve, dat de algoritmen die in de programmacode van Google verhaspeld zijn, eenvoudig zijn. In tegendeel. Google is ook zo groot geworden door zijn superieure zoekresultaten. Hoe gigant Microsoft met zijn eigen variant, Live Search, ook spartelt, Google is — nog steeds — koning. Dat is één. Daaraan de fantastisch eenvoudige interface gekoppeld, de pagina die wij als gewone gebruikers zien, en één plus één wordt drie!
Hoe ik ook voor eenvoud ben, ik ben tevens een verklaard tegenstander van onverantwoord simplisme. Een paar dagen geleden werd ik geconfronteerd met een schoolvoorbeeld van zo’n opstelling. Ik kan er niets aan doen, het ging weer over de ziekte van Parkinson (zie ook mijn artikel van 21 februari 2008).
En wel over de bijwerkingen van de medicijnen die het tekort aan de neurotransmiter dopamine in de hersenen, deels, ondervangen. In de actualiteitenrubriek EénVandaag kwamen twee heren aan bod, laten we ze mijnheer X en mijnheer Y noemen, die vertelden over de verslaving die ze hadden ontwikkeld nadat ze een anti-Parkinson medicijn waren gaan gebruiken.
Mijnheer X had zijn hart verpand aan gokken en mijnheer Y surfde onverdroten over het porno-web. Afgezien van hun ziekte, voor hen beiden met desastreuse gevolgen: schulden, scheiding en isolement.
De fabrikanten van de medicijnen die tegen de ziekte van Parkinson ingezet worden, zijn al langere tijd op de hoogte van deze, op het oog vreemde, bijwerkingen. Voor de goede verstaander: bij pakweg 95% van de patiënten die deze geneesmiddelen gebruiken, treden deze verschijnselen niet op. Maar bij een beperkte, kleine groep wel. Wel. De pharmaceutische industrie heeft een slechte reputatie, er hangt de onwelriekende geur van zak klopperij, en terecht: in Nederland werd moedwillig de informatie over verslavingen uit de bijsluiter gehouden.
Tot zover hebben mijnheer X en mijnheer Y alle redenen om verbolgen en kwaad te zijn. Maar nu de crux: beide patiënten ontkenden ten stelligste ook maar de geringste aanleg voor verslavingen te hebben, vroeger, voor het uitbreken van de ziekte van Parkinson. Het was hun geheel en al ‘overkomen’, het stond in den grond los van hun persoonlijkheid.
De heren wilden de laatste stap niet zetten; het is natuurlijk niet best pronken met je verslaving. Maar de onthechting tussen karakter en geneesmiddel, zeker in het geval van een zo ingrijpend middel dat op zenuwniveau werkt, is God’s onmogelijk. De werkelijkheid is ingewikkelder, en in dit specifieke geval vervelender, dan voorgespiegeld wordt.
In onze gulzigheid aan eenduidigheid, transparantie, goedkope oplossingen, instant Goden, Poetins en Wilders-en, wordt de waarheid maar al te graag geweld aangedaan.
Weet: achteraf is de rekening altijd duurder.
