Het precieze aantal ben ik vergeten, maar het zijn er bitter weinig. Of misschien wel geen. De zeldzame plekjes in Nederland waar het nog ‘echt’ stil is.
Mensen aarvaarden hun lot vaak gelaten. Vooral als zij daar ogenschijnlijk geen invloed op kunnen uitoefenen. Medische missers, winkeliers die het niet zo nauw nemen met hun serviceverlening — zij worden met verbetenheid bestreden. Maar de terreur van lawaai slikken we zonder protest.
Elke keer als ik linksaf, bij het Kanaal door Voorne-Putten, afsla richting Hellevoetsluis, verbaas ik over de bewoners van het pand dat daar, terzijde de kruising, staat. Voor de meute der automibilsten is de Kanaalweg het laatste stukje dat hun scheidt van genoegelijke huis en haard. Bovendien: na alle elende op die vermaledijde Groene Kruisweg, eindelijk geen verkeerslichten meer. Signaal om alle registers open te trekken en de paardekrachten te laten brullen. Pal voor de voordeur van deze arme bewoners.
Ik zou gillend gek zijn geworden.
Nu klaag ik heel vaak over ongenood geluid. De knetterende staccato van de knalpijpen van brommers, het eeuwige gezoem van valkschuurmachines, het geratel van heggescharen, en — nieuw — het zoefend zoefen van bladzuigers of -blazers.
Ik heb stilte nodig, even nodig als lucht en voedsel.
Vaak voelde ik me een roepende in een luidruchtig woestijn, maar het tij schijnt eindelijk te kantelen. Onderzoek naar geluidsoverlast van vliegveld Schiphol toont onderhand ononkoombaar aan dat het lawaai van de vliegtuigen bij een deel van de omwonenden onomkeerbare fysieke schade oplevert. Het pappen en nathouden heeft zijn eigen grenzen ontmoet. Er moeten ‘echte’ keuzes worden gemaakt, zonder dat de makers van beleid zich kunnen blijven verschuilen achter de dialectiek van tegenstrijdigheid.
Dat juich ik toe. Van harte.
Onlangs deed het Delfste bureau CE onderzoek naar de invloed van verkeerslawaai op gezondheidsproblemen. Voor mij was het resultaat allesbehalve verrassend, maar voor anderen misschien wel en zelfs enigzins bedreigend: “Herrie eist jaarlijks 50.000 slachtoffers binnen Europa”, kopte het dagblad Spits. Het gaat daarbij om hartfalen dat aan langdurige blootstelelling aan herrie is toe te schrijven. Zoals gezegd, voor mij min of meer een één-tweetje omdat ik simpel over het leven denk. Zoals de marathonloper na het afleggen van deze olympische afstand enkele maanden zal moeten recupereren, zo ook het lichaam, èn de geest, aan de hectiek van alledag.
Het onderzoeksresultaat is een slag voor de voorstanders van asfalttapijten. Ook dat noopt tot heldere keuzes: economisch gewin of geestelijke groei.
