Ai – da’s pijnlijk.
Pijnlijk om te zien dat ik bijna twee jaar geleden mijn laatste bericht op Simple Reflections postte. Dat ging over Radovan Karadžić. die voor de eerste keer werd voorgeleid bij het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag. Ondertussen sleept (met de nadruk op sléépt) dit proces zich voort zoals dat ook met Slobodan Milošević het geval was. Die stierf hardnekkig in zijn cel; dat lot zal Karadžić ook wel beschoren zijn, want de man klaagt steen en been over zijn gezondheid door het ‘slopende tijdschema’ van het tribunaal.
Eerlijk gezegd volg ik het proces nog nauwelijks. Het ‘slopende tijdschema’ is voor de gemiddelde belangstellende alleen maar slaapverwekkend. De procedures zijn van dien aard dat elke lust je ontgaat. Lust en gerechtigheid, ligt dat in elkaars verlengde?
Jawel. Anders word je zo moe – ik wel in ieder geval.
De malheur in deze wereld is zo grotesk dat ontkennen soms het beste antwoord lijkt. Niet aan denken, dan gaat het leven gewoon door.
Toch…
Mijn lange stilte op Simple Reflections blijft pijnlijk.
