Interview met Robert Vreven (42), tot anderhalf jaar geleden keuringsassistent bij vier slachterijen:
Wat doet een keuringsassistent?
Ik heb voornamelijk bij een kalfsslachterij in Den Bosch gewerkt. Rond zeven uur begon de werkdag. Dan kwamen de beesten eraan. Ik stond met een collega op een bordes, niet groter dan een tafel, met sterilisatoren voor de messen — maar die stonden meestal niet aan. Per uur komen er tussen de 90 en 110 geslachte kalveren langs die je moest keuren. Het opengesneden karkes hangt, erbij hoort een bak mee te lopen waarin de darmen zitten. Die moet je eigenlijk ‘palperen’, voelen of er afwijkingen zijn. Maar daar waren geen mensen voor. De lever, het hart en de kop moeten ingesneden worden. Soms kreeg je van zo’n slachterij te horen dat je niet in de lever mocht snijden. Kalfslever hebben ze liever heel, anders worden die veel minder waard.
Wat ging er verder mis?
We hebben beesten gezien waarvan we zeker wisten dat er iets mis mee was. Dat hebben we gemeld aan de dierenarts, die bevestigde dat. Dan worden die dieren apart gehangen. De volgende dag kwamen we terug, en die beesten waren weg.
Verwerkt?
Gewoon weg. Naar Italië ofzo.
Zag u wat er levend binnenkwam?
We zijn wel eens wezen kijken, dat wil je niet weten. Als de beesten uit Polen kwamen, of uit de voormalige DDR, die zagen er niet uit. Volgens de norm mag je die niet slachten, die moeten 24 uur rusten, maar dat gebeurt niet. Ik heb ook wel dode dieren aangevoerd zien worden, en beesten waarvan de poten waren gebroken.
Was dat de uitzondering?
Nee, standaard. Soms kwamen wel de helft op een werkdag uit Polen of de Oekraïne. We slachtten er zo’n 700 per dag. Dat gaat grotendeels naar het buitenland.
En wrak vee, zieke of beschadigde beesten die eigenlijk niet getransporteerd mogen worden?
Dat kwam ook binnen. Als een transporteur tegen zo’n boer zegt: dat neem ik niet mee, dan krijgt hij de rest ook niet mee. Dag geld.
Is daar geen controle op?
Nee, ook niet bij de slachterij. Zieke beesten worden aan het einde van de dag geslacht, zodat ze de lijn niet besmetten. De lijn wordt eerst schoongemaakt, nou ja, natgespoten en klaar.
Hoe was het gesteld met de controle op voedselveiligheid?
Je moet een stuk uit de hersenstam snijden om te kijken of een rund BSE heeft. Dat moet naar het laboratorium. Maar op kleinere slachterijen hebben de kalveren niet altijd oornummers. Dan stelt die controle niets voor, als je niet weet bij welk dier dat hoort. En als ik dat meemaak, dan zijn dat er meer.
Wat deed u als er iets fout zat?
Dan moet je maar eens proberen die lijn stil te zetten. Die mensen daar staan per stuk te werken, dan heb je zo een mes langs je lijf.
Heeft u geklaagd?
Ja, maar daar werd niets mee gedaan. Iedereen die commentaar had, vloog eruit. Tegenwoordig is de controle in slachterijen van KDS, een bedrijf van de sector. Maar dat bedrijf verzekert ook het vee, zodat het moet betalen als dieren worden afgekeurd.
(Bron: DAG, 28/03/2008)
Ooit telde India zo veel gieren dat niemand de moeite nam ze te tellen — het zullen er tientallen miljoenen zijn geweest. Begin jaren negentig kwam de ommekeer. Drie soorten namen snel in aantal af. Wetenschappers dachten dat een virus of bacterie de boosdoener was, maar nee: het bleek om diclofenac te gaan. Deze ontstekingsremmer was kort ervoor toegelaten als diergeneesmiddel. Een runderkarkas bevat voldoende diclofenac om enkele gieren te doden. India zette daarop de productie van het middel stil, maar het wordt nog steeds veel ingevoerd. Nu er nog maar een paar duizend gieren over zijn, is de National History Society in Mumbai een fokprogramma begonnen. Een ander naar gevolg van de gierensterfte: verwilderde honden vinden steeds meer aas en vermenigvuldigen zich in snel tempo, met toenemende kans op rabiësbesmetting.