Geen retorische vraag. Ik wilde beginnen met: ligt het aan mij… ? Maar dan is het antwoord zo overduidelijk. Het heeft met mijn gemoed te maken. Ja.
Als gewoontedier kijk ik altijd naar het journaal van 18:00 uur. Nog op de publieke zender, ook op dat vlak ben ik een sleets persoon. Vaak ben ik al aardig op de hoogte van het reilen en zeilen van de wereld, door een aantal keren per dag teletekst te raadplegen. Die pagina’s hebben als grote voordeel dat bla-bla getetter afwezig is. Mijn behoefte aan stilte wordt steeds groter.
Goed, na de maaltijd, het NOS-journaal van zes uur. Nu is ‘verheugen’ een groot woord, maar op een bepaalde manier kijk ik nog steeds uit naar dit vaste ritueel. Zoals vroeger een voetbalwedstrijd voor de Europa Cup een aangename spanning opriep. Die, overigens, veelal resulteerde in een kater. Met het nieuws gaat het ook die kant op.
Laat ik de uitzending van gisteren, donderdag 7 januari 2008, als voorbeeld nemen. De lezer van dienst, Jeroen Overbeek, opende met het item dat de politie in het oosten van het land tegenwoordig probleemjeugd eerder op het spoor is. Hulpverlening is dan gemakkelijker en meer doeltreffend. Bla. Gaap. Na twee zinnen heb ik al door dat het voor de redactie een magere dag was. Het nieuws over de probleemjeugd wordt uitgediept, en nog eens uitgediept, en tenslotte omgewenteld. Verslaggever Gerri Eickhof zoekt naar een pakkende slotzin, en weet na al dit gemelk niets anders te melden dan dat dit ei van Columbus eigenlijk te eenvoudig voor woorden is.
Wel veel woorden aan gewijd.
Gelukkig kan ik Gerri goed doorstaan — met leeftijdsgenote Pauline Broekema voel ik me als een kat op het spek. Pauline treedt meestal aan het einde van de uitzending ten tonele, als, bij wijze van toetje, een onderdeel met een ‘menselijk gezicht’ ingeroosterd is. Mevrouw Broekema heeft een speelstijl die lijkt op het vertellen van een sprookje, dat voor de duizendste keer opgerakeld wordt. Geen hond die er meer in geloofd, Pauline zelf al helemaal niet.
Gaaaap.
Het weer. Ditmaal verduidelijkt door Marjon de Hond. Zij lispelt de ‘graden’, uitgesproken in de trant van ‘dat is je geràjen’, en de ‘terugs’ meer dan goed is. Iemand bij het journaal moet haar toch een keer verteld hebben dat haar presentatie te verkrampt is?
Het ligt aan mijn gemoed. Ik weet het.
Binnenkort neem ik, zoals eerder met het voetbalavondje op de woensdag, afscheid van het NOS-journaal.
