KISS

Onder ontwikkelaars, met name op het web, is dat een bekend adagium: keep it simple stupid. KISS dus.

Neem bijvoorbeeld de zoekmachine Google. Onder een eenvoudige afbeelding, het veelkleurige woord Google zelf, een tekstvak en twee knoppen. Geen fratsen, super eenvoudig.

Dat betekent nog niet, of beter gezegd: allesbehalve, dat de algoritmen die in de programmacode van Google verhaspeld zijn, eenvoudig zijn. In tegendeel. Google is ook zo groot geworden door zijn superieure zoekresultaten. Hoe gigant Microsoft met zijn eigen variant, Live Search, ook spartelt, Google is — nog steeds — koning. Dat is één. Daaraan de fantastisch eenvoudige interface gekoppeld, de pagina die wij als gewone gebruikers zien, en één plus één wordt drie!

Hoe ik ook voor eenvoud ben, ik ben tevens een verklaard tegenstander van onverantwoord simplisme. Een paar dagen geleden werd ik geconfronteerd met een schoolvoorbeeld van zo’n opstelling. Ik kan er niets aan doen, het ging weer over de ziekte van Parkinson (zie ook mijn artikel van 21 februari 2008).

En wel over de bijwerkingen van de medicijnen die het tekort aan de neurotransmiter dopamine in de hersenen, deels, ondervangen. In de actualiteitenrubriek EénVandaag kwamen twee heren aan bod, laten we ze mijnheer X en mijnheer Y noemen, die vertelden over de verslaving die ze hadden ontwikkeld nadat ze een anti-Parkinson medicijn waren gaan gebruiken.

Mijnheer X had zijn hart verpand aan gokken en mijnheer Y surfde onverdroten over het porno-web. Afgezien van hun ziekte, voor hen beiden met desastreuse gevolgen: schulden, scheiding en isolement.

De fabrikanten van de medicijnen die tegen de ziekte van Parkinson ingezet worden, zijn al langere tijd op de hoogte van deze, op het oog vreemde, bijwerkingen. Voor de goede verstaander: bij pakweg 95% van de patiënten die deze geneesmiddelen gebruiken, treden deze verschijnselen niet op. Maar bij een beperkte, kleine groep wel. Wel. De pharmaceutische industrie heeft een slechte reputatie, er hangt de onwelriekende geur van zak klopperij, en terecht: in Nederland werd moedwillig de informatie over verslavingen uit de bijsluiter gehouden.

Tot zover hebben mijnheer X en mijnheer Y alle redenen om verbolgen en kwaad te zijn. Maar nu de crux: beide patiënten ontkenden ten stelligste ook maar de geringste aanleg voor verslavingen te hebben, vroeger, voor het uitbreken van de ziekte van Parkinson. Het was hun geheel en al ‘overkomen’, het stond in den grond los van hun persoonlijkheid.

De heren wilden de laatste stap niet zetten; het is natuurlijk niet best pronken met je verslaving. Maar de onthechting tussen karakter en geneesmiddel, zeker in het geval van een zo ingrijpend middel dat op zenuwniveau werkt, is God’s onmogelijk. De werkelijkheid is ingewikkelder, en in dit specifieke geval vervelender, dan voorgespiegeld wordt.

In onze gulzigheid aan eenduidigheid, transparantie, goedkope oplossingen, instant Goden, Poetins en Wilders-en, wordt de waarheid maar al te graag geweld aangedaan.

Weet: achteraf is de rekening altijd duurder.

Parkinson

De bekendste patiënt met de ziekte van Parkinson is Muhammad Ali. Je hoort de laatste tijd bitter weinig over hem, maar –jawel– hij leeft nog steeds. De voormalige wereldkampioen boksen heeft vorige maand zijn 64ste verjaardag gevierd.

Bij Ali wordt beweerd dat zijn ziekte het gevolg is van alle opdonders die zijn arme hoofd in de ring te verduren heeft gehad. Dat lijkt een plausibele en ook navoelbare verklaring, maar er bestaat geen enkel wetenschappelijk bewijs voor.

Het ontstaan van de ziekte van Parkinson, genoemd naar de Engelse arts die bij aanvang van de 19de eeuw de symptomen voor het eerst beschreef, is nog steeds in nevelen gehuld. Er is op bescheiden schaal sprake van een erfelijke component, en mogelijk kunnen sommige stoffen, zoals het metaal mangaan, als een soort katalysator werken.

Behandeling van de kwaal komt in feite neer op een uitstel van ondraaglijk lijden. Bekend is dat bij de ziekte van Parkinson er in de hersenen een tekort van de neurotransmittor dopamine is. Frappant in dit opzicht is dat volgens recente bevindingen een psychose zich juist kenmerkt door een teveel van dezelfde stof. Het synthetische levodopa is, mits zorgvuldig toegediend, in staat de symptomen van de ziekte te ‘verzachten’. Maar lang niet altijd. Het middel is bij voortschrijdende woekering van Parkinson ook veel minder effectief.

Aanleiding voor deze inleiding is dat ik gisteren dubbel en dwars geconfronteerd werd met deze ziekte. Vlak voor mijn ogen knalde een bejaarde man snoeihard, met zijn hoofd, op het verruwde oppervlak van een flatgalerij. Hij had geprobeerd zich te keren — en dat is bij de rigiditeit van Parkinson een spelletje ‘Russische roulette’. Wij, mensen met een redelijk functionerend bewegingsapparaat, kunnen zo’n val nog redelijk opvangen. Maar ook dit is voor iemand met de ziekte van Parkinson God’s onmogelijk.

Meneer kon niet meer op eigen kracht overeind komen. Weer een effect van deze slopende ziekte. Gelukkig kon ik hem optillen en weer op zijn benen zetten. Daarna is hij, met zijn vrouw, naar de huisarts gereden om de verwondingen aan zijn hoofd te laten controleren. Ik heb later gebeld. Hij schijnt zijn oogkas niet gebroken te hebben — daar zag het in eerste instantie wel naar uit.

Thuis moest ik mijn ontzetting wegslikken. Wat me slecht lukte. Ik weet dat ziekte, in welke vorm dan ook, een voorbode is van de dood. Bij de ziekte van Parkinson, of bij Alzheimer, ligt die voor het grijpen. Levend dood zijn. Waarom, God, waarom?