Balans

Mijn laatste post was een maand geleden. Zonder dat ik het zelf echt wilde, kwam er niets meer uit mijn pen. Dit overdenk ik, zittend in de gebakken zon in de tuin. Misschien is het leven nu te mooi — te mooi om weer een stukje te schrijven dat geen enkel gewicht in de weegschaal legt.

Al lang ben ik overtuigd van het grootste talent van de mens: zichzelf de meest ondoorgrondelijke motieven op de mouw spelden. For God’s sake. Voor onze eigen geloofwaardigheid.

Gelukkig toont een maand ook de hypocresie van de waan van alledag. Onze nieuwbakken Mozart met pruik, volksvertegenwoordiger Geert Wilders, is over zijn eigen veters gestruikeld en tussen zijn benen gepasseerd door zusje Rita. Ook zij zal geheid het loodje leggen. Want de geschiedenis is wèl wijs. Holle retoriek mag misschien attractief zijn voor een korte tijdspanne, zij is per definitie zonder gewicht en lost onontkoombaar op in het schreeuwende luchtledige van ons polderland.

En, zou Peter R. de Vries weer op Aruba zijn om zijn nieuwste undercover-act op stapel te zetten? Joran van der S. is, na enkele benauwde dagen, weer zo stoned als een garnaal en kan de naam Nathalie niet eens meer spellen. Let wel: deze zoon van een magistraat is niet uniek. Hij kan alleen maar zo diep zinken omdat huichelarij een spelletje is geworden. Yes, for God’s sake. Virtueel verslaafd, virtueel gelogen.

Ondertussen wordt de bankschroef van het vleesgeworden geluk aangedraaid. Ik denk inderdaad dat geld voor de meesten het malse regentje van geluk is. Geld stelt in staat de wanhoop van het leven te overstemmen. Al was het maar de kortstondige euforie van een lot uit de loterij.

De Deense filosoof en theoloog Søren Kierkegaard zegt:

De wereld kan worden verdeeld in mensen die schrijven en mensen die niet schrijven. Mensen die schrijven vertegenwoordigen de wanhoop en mensen die niet schrijven keuren dit af en geloven dat zij een grotere wijsheid bezitten — en toch, als zij konden schrijven, dan zouden zij hetzelfde schrijven. In de grond zijn alle even wanhopig, maar wanneer men niet de kans heeft door zijn wanhoop groot te worden, is het niet de moeite waard zijn wanhoop te laten blijken. Is dit wat het betekent de wanhoop te hebben overwonnen?

Joran (continued)

Nee, ik was niet alleen. Zeven miljoen Nederlanders keken zondag 4 februari 2008 naar dè uitzending van Peter R. de Vries, met daarin dè bekentenis van Joran.

Het was van een stuitende vuiligheid.

In tegenstelling tot Joran kon ik de slaap niet vatten. Ik had eigenlijk niet moeten kijken, deze ‘bagger’ is niet goed voor een mens.

De geraffineerdheid van deze, nog te jonge, knaap is mateloos. Het heeft er de schijn van of hij iedereen manipuleert: zijn Arubaanse vrienden die hij als dekmatel voor zijn alibi inzette, zijn vader om een slaatje te slaan uit zijn vrijheidsberoving, Natalee als bezopen object voor droogneuken. Zelfs de eigenaars van de discotheek in Arnhem waar hij vorige week, na de aankondiging van de misdaadjournalist dat hij het ‘Geheim van Aruba’ had opgelost, mee werd gefotografeerd. Hoogstwaarschijnlijk was dit een stille instructie om aan het publiek te laten zien dat hij, Joran, nergens onder gebukt ging, dus onschuldig was. Overigens: ook de bazen van de danszaal gebruikten de student aan de Hogeschool — extra reclame voor hun tent.

In deze hele affaire is dat aspect gezichtsbepalend: het gebruiken van de ander voor je eigen genot, winstbejag. Joran gedoogde zijn Arubaanse vrienden omdat zij een ‘vette’ Honda Civic hadden waarmee bij de geile Amerikaanse shonen de blits gemaakt kon worden. Toen zijn sexuele fantasieën schipbreuk leden omdat Natalee buiten bewustzijn raakte, gebruikte hij instrumenteel zijn intellect of doortraptheid, omdat hij geen gevoel had.

Geen gevoel. Ieder gevoel wordt weg geblowed, of met een krachtterm (‘focking’) belachelijk gemaakt.

Een ieder die denkt dat deze knaap met zijn welgestelde ouders een zeldzame idioot is, maakt een gigantische denkfout. Ik hoor de jongeren om mij heen vaak net zo tieren, razen, vloeken. Dat heeft niets met respect te maken, zoals zo vaak wordt beweerd. Want dat woord wordt als een bezwering gebruikt, als een lege huls waarachter het goed verstoppen lijkt.

In Joran van der Sloot heeft het nihilisme zijn bestemming gekregen. Hij staat voor zoveel anderen die een meisje als ondeugdelijke vuilniszak in zee kunnen dumpen. Omdat zij zijn feestje bederft.