Balans

Mijn laatste post was een maand geleden. Zonder dat ik het zelf echt wilde, kwam er niets meer uit mijn pen. Dit overdenk ik, zittend in de gebakken zon in de tuin. Misschien is het leven nu te mooi — te mooi om weer een stukje te schrijven dat geen enkel gewicht in de weegschaal legt.

Al lang ben ik overtuigd van het grootste talent van de mens: zichzelf de meest ondoorgrondelijke motieven op de mouw spelden. For God’s sake. Voor onze eigen geloofwaardigheid.

Gelukkig toont een maand ook de hypocresie van de waan van alledag. Onze nieuwbakken Mozart met pruik, volksvertegenwoordiger Geert Wilders, is over zijn eigen veters gestruikeld en tussen zijn benen gepasseerd door zusje Rita. Ook zij zal geheid het loodje leggen. Want de geschiedenis is wèl wijs. Holle retoriek mag misschien attractief zijn voor een korte tijdspanne, zij is per definitie zonder gewicht en lost onontkoombaar op in het schreeuwende luchtledige van ons polderland.

En, zou Peter R. de Vries weer op Aruba zijn om zijn nieuwste undercover-act op stapel te zetten? Joran van der S. is, na enkele benauwde dagen, weer zo stoned als een garnaal en kan de naam Nathalie niet eens meer spellen. Let wel: deze zoon van een magistraat is niet uniek. Hij kan alleen maar zo diep zinken omdat huichelarij een spelletje is geworden. Yes, for God’s sake. Virtueel verslaafd, virtueel gelogen.

Ondertussen wordt de bankschroef van het vleesgeworden geluk aangedraaid. Ik denk inderdaad dat geld voor de meesten het malse regentje van geluk is. Geld stelt in staat de wanhoop van het leven te overstemmen. Al was het maar de kortstondige euforie van een lot uit de loterij.

De Deense filosoof en theoloog Søren Kierkegaard zegt:

De wereld kan worden verdeeld in mensen die schrijven en mensen die niet schrijven. Mensen die schrijven vertegenwoordigen de wanhoop en mensen die niet schrijven keuren dit af en geloven dat zij een grotere wijsheid bezitten — en toch, als zij konden schrijven, dan zouden zij hetzelfde schrijven. In de grond zijn alle even wanhopig, maar wanneer men niet de kans heeft door zijn wanhoop groot te worden, is het niet de moeite waard zijn wanhoop te laten blijken. Is dit wat het betekent de wanhoop te hebben overwonnen?

Rita, lovely Rita

Zij lijkt zo uit een stripboek weggelopen. Een soort vrouwelijke Kuifje, wapperend met haar krukken, en een eeuwige superieure glimlach die het bombast van oppervlakkigheid torpedeert.

Plat, eendimensionaal. Een stripheld die Nederland wel even redt.

Ik weet niet of ik moet lachen, huilen of gewoon somber zijn. Het verschijnsel Rita Verdonk, onze recht-door-zee Kuifje, markeert wel de –schreeuwende– behoefte aan ‘one-liners’, oplossingen die stante pede werken, duidelijke ‘good’ en ‘bad’ guys.

Rita is prototypisch voor het politieke polderlandschap, en dat is treurig stemmend. Net als het geleide, tevens ongeleide, projectiel Wilders uitgebroed door de VVD, waar eens een beschaafd en filosofisch verlichte staatsman als Johan Rudolf Torbecke de norm zette. Daarna kwamen de dikzakken — Molly Geertsema, Erica Terpstra en Henk Vonhoff en vervolgens de eerste showman en blaaskaak: Hans Wiegel.

Met de VVD is het al heel lang droefig gestemd. Helaas, helaas, zijn de traditionele partijen in Nederland met de stroom meegegaan. Nu raadpleegt men eerst een marketing-guru om vervolgens op de proppen te komen met Popi Jopi uitspraken. Alles om de kiezer te behagen. Permanent bang voor zetelverlies.

Het politieke manifest ligt allang in de prullenbak; media-aandacht zet de norm.

Vertel Rita niets. Zij is zo overtuigd van haar waanzinnige gelijk dat zij elk weerwoord met een dedain lachje beantwoordt. In alles is zij superieur. Mark Rutte zit dankzij het grote aantal stemmen op Verdonk op het pluche van de stoel van fractievoorzitter. Toen zij nog minister van vreemdelingenzaken en integratie was, toonde zij haar ijzeren vastberadenheid. Wet is wet. Op de schop met al die asielzoekers die geen enkele juridische poot hebben om op te staan.

Bar trots was Rita op haar imago van iron lady. Maar in tegenstelling tot Margaret Tacher, die met de dag dieper in het asexuele keurslijf zonk, werd Rita wulpser. Zij ging zich steeds meer als een diva, op leeftijd — dat wel, kleden. Het was haar aan te zien dat zij zich bemind voelde door de landgenoten die diep hun pet afnamen voor de bewindsvrouwe die het vreemdelingenvraagstuk met een paar pennestreken, wet is tenslotte wet, oploste.

Nou ja, leek op te lossen. De nood van mensen die in Holland steun en onderdak vragen is tig keer erger dan Rita Verdonk ooit in haar eigen leventje heeft meegemaakt.

Kijkend naar Rita heb ik steeds het idee een voyeur te zijn bij een amateur toneelgezelschap. Zij heeft weken voor de spiegel geoefend, hoofd iets naar achteren, lok losjes op het schedeldak gedrapeerd: ‘ik ben niet links, ik ben niet rechts, ik ben recht door zee.’ Het komt eruit alsof zij haar eerste spreekbeurt vanaf een spiekbriefje voorleest.

Dan is het moment daar dat zij uit de VVD geknikkerd wordt en besluit een ‘beweging’ op te richten. Speerpunt onder meer: de files.

Tatatata!

Wij mensen zitten nu enmaal met onze ziel vast geklonken aan dat blik met wielen en niets wekt dan ook zoveel woede op als duurbetaald stilstaan. (Dit is Rita natuurlijk door een marketing jup in het oor gefluisterd). En aangezien Rita recht door zee is, zie haar huzarenstukje met de vreemdelingen, zal zij dit varkentje ook wel eens wassen. Lovely Rita!

Ondertussen beheerst de politica haar tekst steeds beter. Ook heeft zij geoefend op haar mimiek. Om standvastig te zijn moet je zo nu en dan met je vuist zwaaien. De guru van de propaganda, de heer Joseph Goebbels, vazal van de heer Adolf Hitler heeft dat deze Oostenrijkse soldaat tenslotte ook bijgebracht.

Rita, luister eens. Ik schaam me dood. Ik heb meer dan genoeg van dit totaal mislukte toneelstukje. Echt, de Bond van Plattelandsvrouwen geeft betere voorstellingen. Ga alsjeblieft weer wat kronkeliger bewegen, als het maar niet recht dor zee is. Niet: Trots op Nederland. Vind jij dat nou ook niet rieken naar nationalisme, en riekt dat niet naar facisme? Zoals jij, koste wat kost, bijvoorbeeld Ayaan Hirsi Ali, wil aantonen dat alleen afgebotte regeltjes werken? Dat medemenselijkheid gaat ten koste van die ene rechte weg door zee?

Voor alle anderen die zo trots zijn op Nederland: probeer eens te turven hoeveel Angelsaksische woorden Rita gebruikt. Een cultuur valt of staat bij de gratie van haar taal. Tenslotte.

Wedden dat we allemaal met kromme tenen zitten?